karalamalar

ben de hayatımın bi kısmında asosyal oldum. olmadım değil. ama daha mutsuz oldum o zaman. sosyallikten öldüğüm zamanlar da, tabi bu arkadaşlarıma göre öyleydi, çünkü herkes o kadar çok ot'tu ki, ben aşırı göründüm, mutlu değildim, çünkü çok ortalıkta olunca ortalık malı gibi bir şey olabiliyorsun. bir de kendi boş olanların, ki bunlar kendilerince çok 'kühl' olurlar, eleştirilerine maruz kalırsın..

neyse, ben hep kartlarımı açık oynamak isterim. gizlim yoktur, kendime sakladıklarım vardır. ne yapıyorsam, ne yiyorsam, ne içiyorsam, nerede işiyorsam, internet sağolsun paylaşıyorum. detay vermeyi seviyorum bok var gibi. anlatacağım üç cümle de olsa roman yazıyorum ayaküstü. bu da karşı tarafa keşfetmesi için bir olanak vermiyor. işte bu yüzden kaybettiğimi düşündüğüm çok olmuştur.

sosyal medya insanı diye bir şey çıkarmışlar bi de. 'facebook, twitter vs'i sık kullanan insanmış. her şeye bir isim vermeye, onu bir kalıba sokmaya o kadar aç insanlarız ki, anlatamam, üstelik bir hareketinden dolayı insanlara hükmünü verip kafamızı çevirmeyi de 'bilmişlik' olarak görüyoruz.